Udar mózgu (dawniej także apopleksja, łac. apoplexia cerebri, insultus cerebri, ang. cerebro-vascular accident, CVA) – zespół objawów klinicznych związanych z nagłym wystąpieniem ogniskowego lub uogólnionego zaburzenia czynności mózgu, powstały w wyniku zaburzenia krążenia mózgowego i utrzymujący się ponad 24 godziny.
Udar mózgu może być krwotoczny (wywołany wylewem krwi do mózgu) lub niedokrwienny (wywołany zatrzymaniem dopływu krwi do mózgu), przy czym udar niedokrwienny może być również wtórnie ukrwotoczniony. Do udarów krwotocznych zalicza się krwotoki śródmózgowe i podpajęczynówkowe.

Nadciśnienie tętnicze, choroba nadciśnieniowa (łac. hypertonia arterialis, niekiedy stosowane skróty HA i AH) – choroba układu krążenia, która charakteryzuje się stale lub okresowo podwyższonym ciśnieniem tętniczym krwi.
Zdecydowana większość (ponad 90%) przypadków nadciśnienia ma charakter pierwotny, tzn. bez znanej somatycznej przyczyny, którą dałoby się usunąć interwencją medyczną. Etiologia nadciśnienia tętniczego pierwotnego nie została w pełni ustalona. Uważa się, że odgrywają w niej rolę czynniki genetyczne i środowiskowe. Pozostałe przypadki to choroba o charakterze wtórnym, gdy dobrze jest znana przyczyna choroby, np.: choroby nerek, choroby gruczołów dokrewnych lub choroby mózgu.

Nadciśnienie płucne (łac. hypertensio pulmonalis, ang. pulmonary hypertension, PH) – stan, w którym dochodzi do podwyższenia ciśnienia krwi w krążeniu małym (krążenie płucne). Prawidłowe wartości ciśnienia krwi w tętnicy płucnej wynoszą:
* ciśnienie skurczowe 18–25 mmHg
* ciśnienie rozkurczowe 6–10 mmHg
* ciśnienie średnie 12–16 mmHg
W przypadku wartości ciśnienia średniego przekraczającego 30 mmHg w czasie wysiłku w bezpośrednim pomiarze hemodynamicznym, lub ciśnienia średniego w spoczynku przekraczającego 25 mmHg, rozpoznaje się nadciśnienie płucne.

Przewlekła niewydolność żylna (PNŻ, łac. insufficientia venorum chronica, ang. chronic venous insufficiency, CVI) – to stan, w którym dochodzi do wystąpienia objawów zastoju krwi żylnej w żyłach, wskutek wstecznego przepływu żylnego (refluks) lub zwężenia bądź niedrożności żył.
Do powyższego stanu może dojść wskutek:
* żylaków kończyn dolnych
* zespołu pozakrzepowego powstałego wskutek zakrzepicy żył głębokich
* w wyniku niewydolności zastawek żylnych (wrodzone zespoły chorobowe przebiegające z zaburzeniami zastawek żylnych lub ich nabyte uszkodzenie)
* w przypadkach ucisku zewnętrznego na …

Zakrzepica żył głębokich (łac. Thrombophlebitis profunda, ang. Deep Vein Thrombosis, DVT) – stan chorobowy polegający na powstaniu zakrzepu w układzie żył głębokich (najczęściej kończyn dolnych) pod powięzią głęboką.
Zakrzepica żył głębokich jest często podłożem do powstania żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej. Wolny fragment zakrzepu może oderwać się i z biegiem krwi dostać się do prawego przedsionka, prawej komory i dalej rozgałęzień tętnicy płucnej. Przy dużym materiale zatorowym dochodzi do zaklinowania go w przedsionku lub komorze i nagłego zgonu. Mniejsze fragmenty zatykają naczynia krążenia małego doprowadzając do zatorowości płucnej.
Objawem zakrzepicy żył głębokich w kończynach …

Obrzęk limfatyczny – obrzęk tkanek wywołany zastojem chłonki, prowadzący do przewlekłego stanu zapalnego.
U człowieka obrzęk limfatyczny najczęściej dotyczy skóry lub tkanki podskórnej. Zastój chłonki, czyli niemożność prawidłowego odprowadzenia chłonki z tkanek organizmu, wywołany jest wrodzonym lub nabytym uszkodzeniem naczyń chłonnych.

Bolesny rumień kończyn (łac.erythromelalgia) – to rzadka choroba, przebiegająca z napadowym zaczerwieniem i ociepleniem kończyn, głównie palców z towarzyszącym silnym bólem o charakterze pieczenia. Występuje częściej w obrębie stóp niż dłoni.

Akrocyjanoza – sinica kończyn, sine, zimne i spocone ręce i stopy jako reakcja na zimno w wyniku skurczu drobnych naczyń krwionośnych. Jest objawem choroby Raynauda.

Choroba Raynauda (łac. morbus Raynaud) jest to napadowy skurcz tętnic w obrębie rąk, rzadziej stóp.
Choroba zaczyna się w wieku młodzieńczym, prowokowana jest przez emocje lub oziębienie kończyn. Typowy napad charakteryzuje się zblednięciem palców, parestezjami lub bólem. Etiopatogeneza jest nieznana, być może jest to nadmiar receptorów adrenergicznych w świetle naczyń i wynikająca z tego nadwrażliwość na noradrenalinę.
Długotrwała choroba może prowadzić do zmian troficznych a nawet zgorzeli w obrębie kończyn.

Rytm parasystoliczny (Parasystolia) to niemiarowość pracy serca powstała w wyniku rytmicznego wysyłania pobudzeń przez ognisko pozazatokowe (ektopowe), chronione przed pobudzeniem z węzła zatokowego okołoogniskowym blokiem ochronnym. W przypadku parasystolii pobudzenia przedwczesne występują w sposób niezależny (niesprzężony) od rytmu zatokowego. Pobudzenia parasystoliczne są ektopicznymi pobudzeniami komorowymi o jednakowej morfologii zespołów QRS. Rytm parasystoliczny często jest obserwowany w ciężkich schorzeniach serca. W przypadku zawału serca lub niedokrwieniu mięśnia sercowego wystąpienie rytmu parasystolicznego może powodować częstoskurcz komorowe (VT) lub migotanie komór (VF).